اهداف جوانی

جوون تر که بودم یعنی حدودای 20، 21 فکر میکردم تا 30 سالگی یه کار خوب دارم و زن و بچه. ولی تقریبا به هیچکدومش نرسیدم. از کار که ناراضی نیستم. یعنی کاری رو می کنم که دوست دارم و واقعا بهش علاقه دارم. ولی خب درامدش پائینه ( امان از بی پولی ) زن و بچه هم که نداریم.

نمی دونم الان باید احساس شکست بکنم یا نه. گاهی به خودم میگم ای بابا این همه زندگی رو سخت نگیر نزدیک سی سال از زندگیت گذشته نمی تونی چارتا خط در موردش بنویسی حالا همین سی سال یا نهایتا چهل سال دیگه ازش مونده. ( منظورم قسمت با کیفیتشه وگرنه من که 90 رو میزنم J ). به همینی هستی راضی باش تا بقیشو لااقل  بفهمی.

ای بابا حالا حتما باید غرغر زن و نق نق بچه بالا سرم باشه تا احساس خوشبختی کنم؟؟؟