خونه اول

ما تنهائیم. آدمیزاد تنهاست. از زمانی که پی به تنهایی خودمون می بریم به جست و خیز می افتیم که این تنهایی رو درمون کنیم. سال های زیادی برای این تنها نبودن تلاش می کنیم. دلها میشکنیم دلهامونو میشکنن. اشکشون رو در میاریم اشکمون رو در میارن. و نهایتا می رسیم به همون خونه اول. به خونه ای که تنهایی رو اونجا حس کردیم. ولی اینبار با یه حس پذیرش با یه حس " زندگی همینه دیگه " دست از تلاش بر میداریم.