اون احساس خالص و پاک

می دونم که بهش نمی رسم. تقریبا اینو به خودم قبولوندم. نه تنها من بلکه هیچ کس تو دنیا نمی تونه وادارش کنه که منو دوست داشته باشه. ایثار، فداکاری، دوست داشتن، چیزایی که نمیشه کسی رو مجبور به انجامش کرد. خب اگه زور باشه دیگه اسمش اینا نیست. بی توجهیش و اینکه احتمالا بعد از گذشت این همه سال حتی منو نمیشناسه باعث نمیشه که دوسش نداشته باشم. شاید به نظر خیلی ترحم بر انگیز و حتی رقت انگیز بیاد. خب بنظرم عشق باید همینجوری باشه. اون احساس خالص و پاک و ناب که گوهر آدمیزاده.